برقی های 85 دانشگاه شهید عباسپور

روزها از پس یاد روزها...

bill — Wed, 23 Dec 2009 16:46:18 GMT

قسمتی از: آن روزها

آن روزها رفتند
آن روزهای خیرگی در رازهای جسم
آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ
دستی که با یک گل
از پشت دیواری صدا می زد
یک دست دیگر را
و لکه های کوچک جوهر، بر این دست مشوش، مضطرب، ترسان
و عشق
که در سلامی شرم آگین، خویشتن را بازگو میکرد
در ظهر های گرم دود آلود
ما عشقمان را در غبار کوچه می خواندیم
ما با زبان ساده گلهای قاصد آشنا بودیم
ما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه می بردیم
و به درختان قرض می دادیم
و توپ، با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت
و عشق بود
آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی
ناگاه
محصورمان می کرد
و جذبمان می کرد در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه
آن روزها رفتند
آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند
از تابش خورشید پوسیدند
و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها
در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت
و دختری که گونه هایش را
با برگهای شمعدانی رنگ می زد... آه...
کنون زنی تنهاست
کنون زنی تنهاست

"فروغ فرخزاد"

سخن از مهر...

bill — Mon, 07 Dec 2009 21:09:33 GMT

با زبان اشک، اینک...

من، از زبان آب، پرنده، نسيم، ماه

با مردم زمانه سخن ها سروده ام

من، از زبان برگ

درد درخت را،

در زير تازيانه ي بيدادِ برق و باد

در پيش چشم مردمِ عالم گشوده ام

من از زبان باران،

غمنامه ي بلند، بسيار خوانده ام

تا از زبان صبح

نور اميد را به شما ارمغان كنم،

شبهاي بي ستاره

بيدار مانده ام!

اينك -خداي داند- ديري ست، با شما

من، با همين زبانِ شما

با همين كلام

هرجا رسيده ام سخن از مهر گفته ام...

آوخ، كه پاسخي به سزا كم شنفته ام

من، واژه واژه، مثل شما حرف مي زنم

من، سالهاست بين شما، باهمين زبان

فرياد مي كنم:

-اين گونه يكديگر را در خون ميفكنيد!!

پرهاي يكدگر را،

اينگونه مشكنيد!

مرگ است اين گلوله چرا مي پراكنيد؟

ننگ است...

براي چه مي زنيد؟

آيا شما

يك لحظه، يك نفس، نه، يك بار

در طول زندگانيِ اتان فكر مي كنيد؟

سوگند مي خورم همه با هم برادريد،

در چهره ي برادر خود با مهر بنگريد!

من از زبان باران،

من از زبان برگ،

من از زبان باد نمي گويم اين سخن

من واژه واژه مثل شما حرف مي زنم

من، با زبان اشك، اينك...

آيا شما، به خواهش من پي نمي بريد؟

"فریدون مشیری"

عشق دیرین من و تو...

bill — Thu, 12 Nov 2009 17:41:44 GMT

سالگرد عشق

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

سپیدی تا افق ها میرود همراه تاریکی

خدا از لطف می پوشد تن لخت درختان را

میان جامه ای دیبا سفید و دلکش و زیبا

و دنیا بر تن خود می کشد رخت عروسان را

من تو در کنار هم

جدا از شهر و از غوغای انسان ها

بری از رنج و حرمان ها

بنوشیم از لبان هم شراب بوسه ی شیرین

زبان دیده بگشاییم و در دنیای خاموشی

برای سال دیگر توشه گیریم از نگاه هم

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

دوباره چون دو آهوی بیابانی

شبی را تا سحرگاهان

به کنج خلوتی گرم از وجود هم

به پا سازیم سالگرد عشق دیرین را

"هما میرافشار"

تو يعني زندگي...

bill — Mon, 09 Nov 2009 12:38:21 GMT

زندگي

زندگي يعـني چکيـدن، همچـو شمع از گرمي عشـق

زندگي يعـني لطافـت، گم شدن در نرمي عشـق

زندگي يعـني دويـدن، بي امان در وادي عشـق

رفتـن و آخــر رسيــدن، بر درآبادي عشـق

مي توان هر لحظه هر جا، عاشق و دلـداده بودن

پر غـرور چون آبشاران، بودن اما ساده بودن

مي شود انـدوه شب را، از نگاه صبح فهمـيد

يا به وقت ريزش اشک، شادي بگـذشته را ديـد

مي تـوان در گريه ابر، با خيال غـنچه خـوش بود

زايـش آيـنده را در، هر خـزاني ديـد و آسـود

آرزوی تو را دارم...

bill — Sun, 25 Oct 2009 17:26:56 GMT

ترانه دیدار

با تو بودن خوبست
و کلام تو
مثل بوی گل در تاریکی است
مثل بوی گل در تاریکی وسوسه انگیز است
بوی پیراهن تو
مثل بوی دریا نمناکست
مثل باد خنک تابستان
مثل تاریکی خواب انگیزست
گفتگو با تو
مثل گرمای بخاری و نفس های بلند آتش
می برد چشم خیالم را
تا بیابان های دورترین خاطره ها
که در آن گنجشکان بر سنبل گندم ها
اهتزازی دارند
که در آن گل ها با اختر ها رازی دارند
نوشخند تو
می برد گرگ نگاهم را
تا چراگاه چالاکترین آهو ها
می برد آرزوی دستم را
تا نهان مانده ترین گوشه اندام تو
این پهنه پاک زیبا
مثل دریایی تو
انده انگیز و غرور آهنگ
مثل دریای بزرگ بوشهر
که پر از زورق آزاد پریشانگرد است
مثل زورق پر از مرد است
مثل ساحل که پر از آواز ست
مثل دشتستان
که بزرگ و بازست
تو ظریفی
مثل گلدوزی یک دختر عاشق
که دل انگیز ترین گلها را
روی روبالشی عاشق خود می دوزد
با تو بودن خوبست
تو چراغی من شب
که به نور تو کتاب تن تو
و کتاب دل خود را که خطوط تن توست
خوش خوشک می خوانم
تو درختی من آب
من کنار تو آواز بهاران را
می خندم و می خوانم
می گریم و می خوانم
با تو بودن خوبست
تو قشنگی
مثل تو مثل خودت
مثل وقتی که سخن می گویی
مثل هر وقت که برمی گردی از کوچه به خانه
مثل تصویر درختی در آب
روی کاشانه در چشمان منتظرم می روئی

"نیما یوشیج"

در دلم می گریم...

bill — Mon, 19 Oct 2009 21:55:07 GMT

قاصدک

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری، نه ز دیار و دیاری، باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک!
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد ؟
با توام ، آی! کجا رفتی ؟ ای
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند

"مهدی اخوان ثالث"

عاشقم من، عاشقی بی قرارم...

bill — Thu, 15 Oct 2009 16:10:25 GMT

دولت عشق

مرده بدم زنده شدم، گریه بدم خنده شدم

دولت عشق آمد و من، دولت پاینده شدم

دیده سیر است مرا، جان دلیر است مرا

زهره شیر است مرا، زهره تابنده شدم

گفت که: دیوانه نئی، لایق این خانه نئی

رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفت که: سرمست نئی، رو که از این دست نئی

رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که: تو کشته نئی، در طرب آغشته نئی

پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفت که: تو زیرککی، مست خیالی و شکی

گول شدم،هول شدم، وز همه بر کنده شدم

گفت که: تو شمع شدی، قبله این جمع شدی

جمع نیم، شمع نیم دود پراکنده شدم

گفت که: شیخی وسری، پیشرو و راه بری

شیخ نیم، پیش نیم امر تو را بنده شدم

گفت که: با بال و پری من پر و بالت ندهم

در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

گفت مرا دولت نو، راه مرو رنجه مشو

زآنکه من از لطف و کرمسوی تو آینده شدم

گفت مرا عشق کهن، از بر ما نقل مکن

گفتم آری نکنم، ساکن و باشنده شدم

چشمه خورشید توئی،سایه گه بید منم

چون که زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تابش جان یافت دلم، وا شد و بشکافت دلم

اطلس نو بافت دلم، دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر، لاف همی زد ز بطر

بنده و خربنده بدم، شاه و خداونده شدم

شکر کند خاک دژم، از فلک و چرخ بخم

کز نظر و گردش او نور پذیرنده شدم

شکر کند چرخ فلک، از ملک و ملک و ملک

کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم

زهره بدم ماه شدم، چرخ دوصد تاه شدم

یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

از توام ای شهره قمر، در من در خود بنگر

کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان

کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

"مولانا"

یکی بود یکی نبود...

bill — Sun, 11 Oct 2009 22:02:18 GMT

مردا بدجنس، زنا فرشته

يه زوج ۶۰ ساله به مناسبت سي و پنجمين سالگرد ازدواجشون رفته بودند بيرون كه يه جشن كوچيك دو نفره بگيرن. وقتي توي پارك زير يه درخت نشسته بودند يهو يه فرشتهء كوچيك خوشگلی جلوشون ظاهر شد و گفت: به خاطر اينكه شما هميشه يه زوج فوق العاده بودين و تمام مدت به همديگه وفادار بودين من براي هر كدوم از شما يه دونه آرزو برآورده ميكنم. زن از خوشحالي پريد بالا و گفت: اوه! چه عالي! من ميخوام همراه شوهرم به يه سفر دور دنيا بريم. فرشته چوب جادوييش رو تكون داد و پوف! دو تا بليط درجه اول براي بهترين تور مسافرتي دور دنيا توي دستهاي زن ظاهر شد! حالا نوبت شوهر بود كه آرزو كنه. مرد چند لحظه فكر كرد و گفت: خب… اين خيلي رمانتيكه. ولي چنين بخت و شانسي فقط يه بار توي زندگي آدم پيش مياد. بنابراين خيلي متأسفم عزيزم… آرزوي من اينه كه يه همسري داشته باشم كه ۳۰ سال از من كوچيكتر باشه! زن و فرشته جا خوردند و خيلي دلخور شدند ولي آرزو آرزوئه و بايد برآورده بشه. فرشته چوب جادوييش رو تكون داد و پوف! مرد ۹۰ سالش شد! نتيجهء اخلاقي: مردها ممكنه زرنگ و بدجنس باشند، ولي فرشته ها زن هستند!!!

داد نزن جونم!!

استادى از شاگردانش پرسيد: چرا ما وقتى عصبانى هستيم داد مي‌زنيم؟ چرا مردم هنگامى که خشمگين هستند صدايشان را بلند مي‌کنند و سر هم داد مي‌کشند؟ شاگردان فکر کردند و يکى از آن‌ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسرديمان را از دست مي‌دهيم. استاد پرسيد: اين که آرامشمان را از دست مي‌دهيم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد مي‌زنيم؟ آيا نمي‌توان با صداى ملايم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگين هستيم داد مي‌زنيم؟ شاگردان هر کدام جواب‌هايى دادند امّا پاسخ‌هاى هيچکدام استاد را راضى نکرد. سرانجام او چنين توضيح داد: هنگامى که دو نفر از دست يکديگر عصبانى هستند، قلب‌هايشان از يکديگر فاصله مي‌گيرد. آن‌ها براى اين که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه ميزان عصبانيت و خشم بيشتر باشد، اين فاصله بيشتر است و آن‌ها بايد صدايشان را بلندتر کنند. سپس استاد پرسيد: هنگامى که دو نفر عاشق همديگر باشند چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها سر هم داد نمي‌زنند بلکه خيلى به آرامى با هم صحبت مي‌کنند. چرا؟ چون قلب‌هايشان خيلى به هم نزديک است. فاصله قلب‌هاشان بسيار کم است استاد ادامه داد: هنگامى که عشقشان به يکديگر بيشتر شد، چه اتفاقى مي‌افتد؟ آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم نمي‌زنند و فقط در گوش هم نجوا مي‌کنند و عشقشان باز هم به يکديگر بيشتر مي‌شود. سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بي‌نياز مي‌شوند و فقط به يکديگر نگاه مي‌کنند. اين هنگامى است که ديگر هيچ فاصله‌اى بين قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد.

تو رفتی بی من اما...

bill — Fri, 09 Oct 2009 07:34:47 GMT

و بعد از رفتنت

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا، شاید خطا کردم
و تو، بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش، غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو، آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو، تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو، هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد...
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

" مریم حیدرزاده"

تصاویر مهیج

javad — Thu, 01 Oct 2009 06:18:48 GMT

اين عكسا رو چند روز پيش يه عزيزي براي من فرستاده بود، حيفم اومد شما دوستان رو از فيض ديدنشون محروم كنم.

به املاي University توجه کنيد که نوشتن Univercity!!!

همیشه شاد و خرم باشید