بیا یک شب که برفی سخت می بارد

سپیدی تا افق ها میرود همراه تاریکی

خدا از لطف می پوشد تن لخت درختان را

میان جامه ای دیبا  سفید و دلکش و زیبا

و دنیا بر تن خود می کشد رخت عروسان را

من تو در کنار هم

جدا از شهر و از غوغای انسان ها

بری از رنج و حرمان ها

بنوشیم از لبان هم شراب بوسه ی شیرین

زبان دیده بگشاییم و در دنیای خاموشی

برای سال دیگر توشه گیریم از نگاه هم

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

دوباره چون دو آهوی بیابانی

شبی را تا سحرگاهان

به کنج خلوتی گرم از وجود هم

به پا سازیم سالگرد عشق دیرین را

                                                         "هما میرافشار"

زندگي

        زندگي يعـني لطافـت، گم شدن در نرمي عشـق

با تو بودن خوبست
و کلام تو
 مثل بوی گل در تاریکی است
مثل بوی گل در تاریکی وسوسه انگیز است
 بوی پیراهن تو
 مثل بوی دریا نمناکست
مثل باد خنک تابستان
 مثل تاریکی خواب انگیزست
گفتگو با تو
مثل گرمای بخاری و نفس های بلند آتش
 می برد چشم خیالم را
تا بیابان های دورترین خاطره ها
 که در آن گنجشکان بر سنبل گندم ها
اهتزازی دارند
که در آن گل ها با اختر ها رازی دارند
نوشخند تو
 می برد گرگ نگاهم را
تا چراگاه چالاکترین آهو ها
 می برد آرزوی دستم را
تا نهان مانده ترین گوشه اندام تو
 این پهنه پاک زیبا
مثل دریایی تو
انده انگیز و غرور آهنگ
 مثل دریای بزرگ بوشهر
که پر از زورق آزاد پریشانگرد است
مثل زورق پر از مرد است
 مثل ساحل که پر از آواز ست
 مثل دشتستان
که بزرگ و بازست
 تو ظریفی
مثل گلدوزی یک دختر عاشق
 که دل انگیز ترین گلها را
روی روبالشی عاشق خود می دوزد
با تو بودن خوبست
تو چراغی من شب
که به نور تو کتاب تن تو
و کتاب دل خود را که خطوط تن توست
 خوش خوشک می خوانم
 تو درختی من آب
من کنار تو آواز بهاران را
 می خندم و می خوانم
 می گریم و می خوانم
با تو بودن خوبست
 تو قشنگی
مثل تو مثل خودت
مثل وقتی که سخن می گویی
مثل هر وقت که برمی گردی از کوچه به خانه
 مثل تصویر درختی در آب
روی کاشانه در چشمان منتظرم می روئی

                                                    "نیما یوشیج"

مرده بدم زنده شدم، گریه بدم خنده شدم

                                دولت عشق آمد و من، دولت پاینده شدم

دیده  سیر است  مرا،  جان دلیر است مرا

                                زهره شیر است  مرا، زهره  تابنده  شدم 

گفت که: دیوانه نئی، لایق این خانه نئی

                                رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفت که: سرمست نئی، رو که از این دست نئی

                                رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که: تو کشته نئی، در طرب آغشته نئی

                                 پیش رخ زنده کنش کشته  و  افکنده  شدم

گفت که: تو زیرککی، مست خیالی و شکی

                                گول شدم،هول شدم، وز همه بر کنده شدم

گفت که: تو شمع شدی، قبله این جمع شدی

                               جمع نیم،  شمع  نیم  دود  پراکنده  شدم

گفت که: شیخی وسری، پیشرو و راه بری

                                شیخ نیم، پیش نیم امر تو  را  بنده  شدم

گفت که: با بال و پری من پر و بالت ندهم

                                 در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

گفت مرا دولت نو، راه مرو رنجه مشو

                                 زآنکه من از لطف و کرمسوی تو آینده شدم

گفت مرا عشق کهن، از بر ما نقل مکن

                                 گفتم  آری  نکنم، ساکن  و  باشنده  شدم

چشمه خورشید توئی،سایه گه بید منم

                                چون که زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تابش جان یافت دلم، وا شد و بشکافت دلم

                                اطلس نو بافت دلم، دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر، لاف همی زد ز بطر

                                بنده و خربنده بدم،  شاه  و  خداونده  شدم

شکر کند خاک دژم، از فلک و چرخ بخم

                                کز  نظر  و  گردش  او  نور  پذیرنده  شدم

شکر کند چرخ فلک، از ملک و ملک و ملک

                                کز کرم و بخشش او روشن و بخشنده شدم

زهره بدم ماه شدم، چرخ دوصد تاه شدم

                                یوسف بودم ز کنون  یوسف  زاینده  شدم

از توام ای شهره قمر، در من در خود بنگر

                                کز  اثر  خنده  تو  گلشن  خندنده  شدم 

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان

                                کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

                                                                                               "مولانا"